Sections

Jolly Edmond

EdmondJolly.jpg

Edmund Jolly urodził się 24 października 1622, syn urzędnika skarbowego w Douay, w diecezji Meaux (80 km, na Zachód od Paryża). Naukę rozpoczyna w Marche College, Studia filozoficzne i teologiczne odbywa w Beauvais. Po czym wyjeżdża do Rzymu, gdzie towarzyszy ambasadorowi Francji, markizowi de Fonteney-Mareuil. W Rzymie kilkukrotnie pracował w trybunale Daterii (zlikwidowana przez Pawła VI dyskasteria Kurii Rzymskiej zajmująca sie gromadzeniem ofiarami pieniężnych).

W drodze powrotnej z Rzymu decyduje się wstąpić do Zgromadzenia Misji. Seminarium Internum rozpoczyna 13 listopada 1646 w Saint Lazare. Święcenia kapłańskie otrzymał 1 maja 1649 w Rzymie, gdzie pełni funkcję prokuratora, radnego prowincjalnego, superiora (od 1655) i wizytatora prowincji rzymskiej (1661-1671). Doprowadził do kupna Palazzo Bagni w Montecitorio - rzymskiego domu Zgromadzenia. W czasie epidemii dżumy w 1656 zachorował, ale udało mu się pokonać chorobę. Dzięki doświadczeniu i zdolnościom negocjatorskim w ciągu dwóch i pół miesiąca doprowadził do przyjęcia i otrzymania papieskiej aprobaty dla ślubów w Zgromadzeniu Misji, do przyjęcia wykładni ślubu ubóstwa oraz do uznania przez Stolicę Apostolską Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia.

Wraz z pogorszeniem się zdrowia Przełożonego Generalnego, Renata Almerasa, zostaje jego ścisłym asystentem. 5 stycznia 1673, III Konwent Generalny (2-26 stycznia 1673) wybiera go na następcę ks. Almerasa. Wikariuszem Generalnym mianował ks. Maurycego Faure, superiora w Fontainebleau. W pierwszym swoim okólniku, napisanym na drugi dzięń po wyborze podkreślił swoją wolę przywrócenia ducha pierwotnego we wspólnocie Zgromadzenia.

Aby wprowadzić jenolitość wśród konfratrów w Zgromadzeniu, rozesłał do Domów dwa szkice ilustrujące włąściwy ubiór, fryzurę, kształt wąsów i brody! Sam był przykładem Misjonarza z wąsami i kozią bródką, piuską i biretem, białym kołnierzykiem wyłożonym na ubranie i płaszcz. Księża mieli nosić długie płaszcze, a bracia krótkie i bez biretu. Zegarki nie były dozwolone, za wyjątkiem konfratrów prowadzących misje. Jednak po powrocie do domu mieli obowiązek zwrócić je Kwestorowi. Sam Jolly nosił Różaniec przymocowany do pasa, ale nie wymagał tego od innych.

W swoim zarządzaniu Zgromadzeniem wydawał się być zainspirowany sposobem sprawowania rządów przez władców absolutnych w tamtych czasach. W stosunku do członków Zgromadzenia był surowy. W stosunku do Superiorów zwykł korzystać z taktyki wzywania ich do Saint Lazare przez posłuszeństwo i uległość. Jeśli któryś opierał się, nie stronił przed wyciąganiem konsekwencji. Nie pozwalał konfratrom z jednego domu odwiedzać konfratrów w innych domach Zgromadzenia. A jeśli konfrater nie poprawił swego zachowania to był przenoszony w inne miejsce. Zabronił konfratrom spożywania posiłków w mieście. Kiedy jeden z Misjonarzy naruszył ten zakaz, został zmuszony do powtórzenia części programu Seminarium Internum.

Przez 24 lata sprawowania urzędu doprowadził do znacznego rozwoju i wzrostu znaczenia Zgromadzenia. Zwołał i przewodniczył trzem Konwentom Generalnym, w 1673, 1685 i 1692. Ilość nowych członków wspólnoty w tym czasie potroiła się o 840 księży i 248 braci w porównaniu z 330 w czasie jego poprzednika Renata Almerasa i 622 za życia św. Wincentego. Liczba domów Zgromadzenia wzrosła o 39, z których 29 to nowe seminaria, do 75 w sumie. Podjął decyzję u utworzeniu domów Seminarium Internum, jednego w Cahors i dwóch w Polsce: w Warszawie (św. Krzyż) i Krakowie (Stradom). W 1685 r. erygował Prowincję Polski Zgromadzenia Misji z domem prowincjalnym w Warszawie.

Wiele spośród utworzonych 39 domów powstało na prośbę miejscowych biskupów. Joly stawiał dwa podstawowe warunki do utworzenia nowych domów: Misjonarze pozostawali pod jurysdykcją Przełożonego Generalnego oraz konfratrzy mieli zapewnione odpowiednie fundusze i mieszkanie. Jeśli, któryś z tych warunków nie był spełniony do dochodziło do założenia placówki.

Ks. Jolly zdecydował również o przyjęciu przez Zgromadzenie kolejnych kapelanii i duszpasterstwa parafialnego. Jego poprzednik, ks. Almeras, przyjął królewską parafię Fontainebleau. To spowodowało, że ks. Jolly nie bardzo mógł opierać się kolejnym naciskom ze strony Dworu Królewskiego do objęcia następnych parafii. Ze względu na swoje dokonania w okresie przed wstąpieniem do Zgromadzenia, ks. Jolly był bardzo szanowany i dobrze znany na Dworze. Przez to nie mógł odmówić oczekiwaniom królewskim. Dlatego przyjął parafię w Wersalu (poproszono o to jeszcze ks. Almeras), Les Invalides, Saint Cloud, Saint Cyr a nawet Londyn. Przyjęcie pierwszej parafii - królewskiej - w Fontainebeau i następnych wytworzyło powszechne przekonanie o powiązaniu Zgromadzenia Misji z Monarchią Francuską, co miał bolesne konsekwencje dla wspólnoty w czasie Rewolucji Francuskiej.

Umiera w Domu Macierzystym w Paryżu, 26 marca 1697.